Bak şu insanlara
Ne kadar suskun ve susuz!
Kim bilir ne hikayeleri vardır anlatılacak
Belki de anlat(a)mayız susarız karşılıklı
daha az kanatırız kapanmayan yaralarımızı...
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Kerem Olmak, bu yüzden boyuna kanatıyoruz sonra tütün basıyoruz..
Seviyoruz kanayan yara ile oynamayı, çocukluktan beri.
Kerem Olmak, bu yüzden boyuna kanatıyoruz sonra tütün basıyoruz..
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta