Kan Çiçekleri Şiiri - Rasimin Gönül Dili

Toprak, damarlarındaki o koyu kırmızıyı yeniden hatırladı,
Taşın, toprağın altından başını uzatan o yasak nebat.
Adı gurbet, kokusu ihanet olan bir mevsim bu,
Göğsün en sol yanına dikilmiş, söküp atamadığın o acı.
Açıyor kan çiçekleri, sensizliğin o kurak ikliminde.

Ne sulayan var bu kökleri ne de bir damla şefkat merhamet,
Kendi ateşiyle kavrulan, kendi zehriyle beslenen bir dert.
Gözyaşımın düştüğü her topraktan bir intikam gibi fışkırıyor,
Büyüyor içimde, gün geçtikçe büyüyor o sessiz çığlık.
Açıyor kan çiçekleri, gecenin o en kör saatinde.

Büyüyor kan çiçekleri, kök saldı göğsümün en derin yerine,
Her damla hırsla suluyor o dikensi, o acımasız yaprakları.
Güneş yüzü görmemiş bu ıssız, bu kimsesiz toprakta,
Sadece kinle beslenen, sadece hüzünle açan bir ömür bu.
Açıyor kan çiçekleri, etrafımı sarmış koyu bir karanlık.

Ne koparmaya cesaretim var ne de bu kökleri sökmeye derman,
Dokunsam parmaklarım kanayacak, bıraksam ruhum boğulacak.
Zaman dediğin bu saksıda sadece acıyı büyütüyor meğer,
Her yaprağında senin bıraktığın o keskin veda yazılı.
Açıyor kan çiçekleri, sessiz ve derinden kanatıyor içimi.