Kamburla Hasbihal Şiiri - Almina Yurdadoğ

Kendi sırtımın en büyük kamburuyum
İnsan kamburunu sırtlayabilir mi
Ben seni sırtlayacağım
Ve en güzel salıncaklarda sallayacağım
Hiç söylenmemiş ninniler söyleyeceğim
Ve parmaklarımla sileceğim
Gözlerinin kenarından taşan denizleri
Boğulursan sana yüzmeyi öğreteceğim
Bozulursan tamir edeceğim
Yokluk görmeyeceğiz
Pek acıkmayacağız ama
Hiç tam doymayacağız da
Bilir misin
İnsanın kendinin yabancısıdır hep
Olsun
Biz seninle en derin arzularda tanışalım
Kimsenin görmediği kuytularda ağlaşalım
Sokağın ortasına yığılalım
Koşmayı bilen ama durmayı bilmeyen yılgın bir at gibi
Yazları seversin bilirim
Atları da
Bildiğimiz bütün kıyılarda koşalım çılgın bir at gibi
Hiç yorulmayacağız hiç durmayacağız da söz
Söz unutacağız tüm bildiklerimizi
Ve sana söz tüm dünyanın bilgisine erişeceğiz bir gün
Tamamlanmamış cümleleri kabulleneceğiz
Yakıp yıkacağız harabe şehirleri
Kabulleneceğiz hiç yaşanmamış ihtimalleri
Bir gün dümdüz olmayacağız belki ama
Öğreneceğiz
Kamburla nasıl yaşanır