Son Cuma Şiiri - Almina Yurdadoğ

Hangi cuma akşamıydı bilmem
Ya da herhangi bir cumanın tam öğleden sonrasıydı
Saat sana 4 vardı
Ya da 5 geçiyordu bilmiyorum
Akşam mıydı sabah mıydı bilmem
Bahçeme karanlık çöreklendi oturdu
Güneşi getirmenin de imkanı yoktu gecenin bir vakti
Gecenin kör bir vakti
Acır mısın bana yoksa güler misin yalnızlığıma
Daha dün kağıttan gemiler yaparken yangınlarda
Bir cuma
Bir sefillik çöreklendi oturdu bütün sokaklarıma
Sonra sen baktın yüzüme
Geceyi sabaha çevirdin
Taze çiçekler toplanan yağmurlu bir güz sabahıydı bu
Bütün yeşermiş umutları körelten
Yüzünü ekşittin elmişim gibi
Sanki hiç narin ellerinden su vermemiş gibi
Bense kana kana içmek isterdim şimdi
Bütün susamışların yerine
Ve senin.
Kırk yıldır kuraktır karşımdaki gözler
Ne bir yağmur yağmıştır ne de şimşek çakmıştır
Kırk yıldır
Sen de susadın biliyorum
Ben senin yerine de içeceğim biliyorsun
İçeceğim ve
Hayatı kana kana sindireceğim
Gözlerimden anladın mı bilmiyorum
Hissetmek için yaşıyorum
Hislerimin kara suları kağıttan gemilerle dolu
Meğer
Yangın sandığım benim denizimmiş
Ha yangın olmuş ha deniz ne fark eder
İkisi de bir cuma günü başladı biliyorum
Doğdukları ilk cuma gibi mutlu kalsaydı keşke bütün mavi kelebekler
En güzel şiirin en güzel dizesini okurlardı
Ölürlerdi sonra ya da bir Ekim akşamında
Ama biliyorum
Her tırtıl kendi başınadır daracık kozasında
Acır mısın yoksa ağlar mısın tırtılın yalnızlığına
Ağlama
Tırtıllar kelebek olmak için doğar
Herkes ölmek için doğar
Onlar doğmak için ölür