Mürekkebi tükenmiş kalemden farksız yokluğun
Bastırdıkça yırtılıveriyor canımın içinde bir şeyler
Ve sen, yazmamaya devam ediyorsun seda etmeyip
Anlamını yitiriyor mısralar, bu şehir, bu şiirler...
Suskunluğunun gürültüsünden başım çatlıyor
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta