Bırak artık…
Her ayrılığın ardından
bir ömür beklenmez.
Bazen bir kalp,
kendi içindeki sonbaharı
sessizce tamamlar.
Kaç zamandır
aynı saatin akrep ve yelkovanı arasında
sıkışıp kalmışsın.
Geçmeyen günler değil,
geçmesine izin vermediğin anılar
yoruyor seni.
Bir zamanlar
adını duyunca çoğalan kalbin,
şimdi kendi sesini arıyor.
Ve bil ki
her bekleyiş kavuşmak için değildir.
Bazı bekleyişler,
insanın kendisinden uzaklaştığını
anlaması içindir.
Bırak…
Gidenin ardından
pencereleri kapatma.
Belki bir sabah
rüzgârın getirdiği kokuda
hiç tanımadığın bir mutluluk bulursun.
Ayrılık,
her zaman iki insanın arasına giren
soğuk bir mevsim değildir.
Bazen insanın
kendisine dönmesi için
uzayan bir gecedir.
Ben artık
gecenin bitmesini beklemiyorum.
İçimde bir sabah var,
kimsenin bilmediği,
kimsenin kirletemediği.
Bir gün,
yüreğim yeniden
bir başka yüreğin kıyısına varır mı,
bilmiyorum.
Ama artık biliyorum:
Kavuşmak yalnızca
bir başkasına ulaşmak değildir.
Bazen insan
kendi kalbine döndüğünde de
kavuşmuş sayılır.
Ve ben,
bunca gecenin ardından
ilk kez kendime
bu kadar yakınım.
Bırak…
Sabahlar, kalbinin sahibini bulsun.
Ali TAŞKALE | Datça
Mart 2020
Kayıt Tarihi : 21.11.2026 00:30:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.


Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!