Kaht Şiiri - Mehmet Fatih Karkın

Bir kıtlık kendi zehir kuyusunda
Çıngıraklı ağıların, zer kapanında
Hoyrat, yaban, tasarrufsuz
Üryan irinler sızıyor kapısında
Nefti gözlere şikâr kirpikleri
Lime lime dökülmüş iplikleri
Arsız, kinayesiz, na mekânlarda
Beddua, küfür, şer bildikleri
Yarınsa geç kalınmış dünkü sebebinden
Eyvah, figan nedeninden
Yanlış zerkin çırpınışları
Keşkelerin dönüşümsüz gidişinden
İnşa edilmiş zemin gözetmeden
Uyduruk, hiza, nizam verilmeden
Taşa, çaputa, hurafeye
Bel bağlanmış ilim, erkân öğrenmeden
Nasır şimdi acıyı ayağından hissettiren
Engebeye takılıp el âlemi seyrettiren
Hekim, neşter, dar pabuç değil
Evvelki doğru nasırı kestiren