Kaht-ı Rical Şiiri - Şevki Çiftçi

Kaht-ı Rical

​"Kaht-ı rical" derler, en büyük yara,
Sanki bir asırlık çınar döküldü.
Akıl ermez oldu artık esrara.
Geniş meydanların boynu büküldü,

Ne bir ses, ne nefes, ne yol gösteren,
Kürsüler boş kaldı, diller lal oldu,
Karanlıkta kayboldu sedâ veren.
Bahçelerde güller , gazel doldu.

Sözün kıymeti yok, divan perişan,
Etrafta bulunmaz nefsle yarışan
Aranır asil ruh, bulunmaz insan.
Cahil olan çıkar, ufku karartır.

Kervanyoldan şaştı, izler silindi,
Hakikatin nuru gizlendi, dindi,
Ehl-i namus olan köşeye sindi,
Meydan hakikatsiz sözlere kaldı.

Ne ilimden eser ne de irfandan,
Bir garip devrandır, bu ahir zaman.
Bilenler susuyor, bilmeyen yaman,
Hakikat perdesi birden karardı.

Yaralar derindir, sarmaya yetmez,
Bu feryat bu dilden kolayca gitmez.
Hak yerini bulur, ümidim bitmez,
Uzakta gözlenen vuslat gelecektir.

Şevki eylemez bu dertten feragat,
Aranır her yerde şimdi liyakat.
Bu hicran bitmeli, gelsin adalet,
Bu devran hep böyle gitmeyecektir!

Şevki Çiftçi
29 Eylül 2026
Gönen