Kahır Biter Mi Sandın Şiiri - Kasım Kobakçı

Zengin doymak bilmiyor,
Fakir hepten ağlıyor,
Zulüm sarmış dört yanı,
Kimse derman olmuyor.
*
Bozuk çarklar dönerken,
Haksız gücü ezerken,
Yoksul garip köşede,
Kör talih, tez bezerken.
*
Sahte çehre parlarken,
Hain pusu kurarken,
Açlık vurmuş garibe,
Hırsız cebi dolarken.
*
Hüzün çökmüş haneye,
Dert eklenmiş sineye,
Yokluk ezmiş canları,
Dil varmıyor demeye.
*
Aç yatanlar inlerken,
Toklar masal dinlerken,
Zehir olmuş lokmalar,
Beyler şölen eylerken.
*
Para mülk, ağa beye,
Kıymet biçer sahteye,
Garibanın umudu,
Dönmüş bomboş kaseye.
*
Yalan dolan sözlerde,
Hile dolu izlerde,
Hak hukuk, yitip gitmiş,
Gaflet büyür gizlerde.
*
Kararmış bütün gökler,
Boyun bükmüş çiçekler,
Mazlum üşür ayazda,
Büyür kof engerekler.
*
Karanlıktır ufuklar,
Çoğalmış haksızlıklar,
Garip ağlar tenhada,
Susturulmuş çığlıklar.
*
Tüfek tutan bilekler,
Zulüm eker şebekler,
Barış gömülmüş yere,
Boşa çıkar dilekler.
*
Kirli çarkı kuranlar,
Hakkı yere vuranlar,
Fakir düşmüş toprağa,
Milleti kandıranlar.
*
Kan emici sülükler,
Boynu bükük sönükler,
Haram yiyip şişmanlar,
Tacı giyer çürükler.
*
Mahzun bakar bebeler,
Güç aşılır tepeler,
Yokluk vurmuş ocağa,
Derdi sarar heybeler.
*
Eşitlik yalan laftır,
Haksız olan taraftır,
Adil tartı bozulmuş,
Gaddar yakan araftır.
*
Haram lokma tadanlar,
Kibir tacı takanlar,
Mazluma tekme atıp,
Doğruluktan sapanlar.
*
Merhamet çöpe gitmiş,
Bütün şefkatler bitmiş,
Huzur kaçmış yuvadan,
Vicdan hepten tükenmiş.
*
Toprak kederle doyar,
Hain mazlumu soyar,
Soğuk vururken cama,
Ağa kuralı koyar.
*
Ezen sömüren beyler,
Kulu köle mi eyler,
Yoksul çile çekerken,
Sarayda türkü söyler.
*
Kahır biter mi sandın,
Zulme ebedi kandın,
Vakit dolar, çark döner,
Alevler içre yandın.