ey çocukluğumun şehri
umutlarımın nehri
hayallerimin seyri
sen benim için özlemsin
hasretsin gurbetime
sevdasın can diyen bedenime
sus derken hislerim bana
kaybettim kendimi sükunete daldım
susmak istemedim
ama susturdular
aldılar umutlarımı
çaldılar hayallerimi
devran döndü yine eski çağlara
zalimler düşürdüler mazlumları ağlara
ne kadın ne çocuk ne yaşlı dinlemez
kan döktüler gül kokan bağlara
kimse demesin insanım diye
Başlangıçta Sessizlik Vardı
Bir günün sabahı, henüz güneş tam doğmadan, şehirler uykusuzluğun yükünü omuzlarında taşırken ben pencereden dışarıya baktım.
Herkesin acele ettiği bir dünyada
Bismil’in Yüreğinde
Bismil…
Adını duyduğumda
toprağının kokusu gelir burnuma,
Dicle’nin serinliği dokunur yüzüme,
BİR GÜLÜŞ
Bırak kabuk bağlamış yaraları bir kenara at
Hadi durma, bir gülüş at da gülsün bu dünya
İçinde seni üzen her ne varsa durmasın kapat
Hadi durma, bir gülüş at da duysun bu dünya
Bir Umut Çiseliyor
Bir umut çiseliyor gibi hayatima
Sanki yeşerecek gibi bu defa umduklarim
Saçlarım ıslanıyor gülüşlerine
Yarınlarım akıyor gamzelerinden
Bismil’im - Mehmet Sebih Altun
"Yine bahçende bembeyaz pamuk çiçekleri
Tek tek gülümseyip dalından açıyor Bismil’im
BİTER Mİ SANDIN
Sayfalar kapansın okunmasın gelecek kitabı
Ne gelecek ki yarın, beklemek kabir azabı
Bilinmiyorsa olmasın sevmenin adı, adabı
Düşünme deyince düşünülmüyor mu sandın
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!