Ben hayatı her zaman bir kağıda benzetmişimdir,
Doğduğumuzda bembeyaz olan bir kağıt,
Fakat zamanla kaderin mürekkebiyle karalanmış bir kağıt,
Üzerine resimler çizilmiş
Yazılar yazılmış
Gerektiğinde uçak yapıp gökyüzüne atılmış
Gerektiğinde ise buruşturulup çöpe atılmış bir kağıt…
Sevgilim, bir günün ortası şimdi
Taşıtlar hızla gelip geçiyor, her yer kalabalık,
Ben seni düşünüyorum bir bodrum kahvesinde
Uzat bana uzat ellerini
İzinli askerler görüyorum, kırıtarak yürüyen işçi kızlar
İstanbul her günkü yaşantısı içinde, uğultulu,
Devamını Oku
Taşıtlar hızla gelip geçiyor, her yer kalabalık,
Ben seni düşünüyorum bir bodrum kahvesinde
Uzat bana uzat ellerini
İzinli askerler görüyorum, kırıtarak yürüyen işçi kızlar
İstanbul her günkü yaşantısı içinde, uğultulu,




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta