Kağan İşçen Şiirleri - Şair Kağan İşçen

biliyorum hiçbir yağmurun benim değil
benim asıl adım sensizlik
saçların yeri göğü süpürürdü
ama ben dokunamazdım hışırtısına kumrallığının
biliyorum benim asıl adım karşılıksızlık
bu benim kişisel son buluşum

yıllarla yiten mi pişmansızlık vurgusu
kandırmak mı sözsüz birleşmesizliği
tüm fiilleri atmışım ömrümden
sende durdum kaldım sende

duman duman
el ele hüzün ve yalnızlık
hüzün yalnızlıktan olma sonradan görme
bilemez ne yapacağını ne edeceğini
el aleme mahcup
ağzımdan çıkanı duymaz kulağım

En sevdiği havalarda bıraktı şehri
Kararsız ama ılıman
Üç yağmura...yemin etti
Çocuklarını çamurlu sokaklardan
Ve Yokuşlu yollardan kurtardı
Kendince

zifiri olduğu an şehir ben sanmam arayım şekilsizliğini
bir kalıba girmeyen sana benzerliğimi tutamadım kendimde
kalkış saatidir bir uçağın imkansızlık
kara kutusunda ayrılık taşıyan gökyüzü sevişkeni
bir yere not ettiğimiz unutulmuş randevular
yön verir sabahlarımızın oluruna kuralsız

sarı sıcak bir ürperti
gene kaldırım düşkünlüğü
yalnızlığımın tek ayıbı...

isyanımı kimse anlamadı
ağaçlar gibi zamana yayıldım

insan yorulmak bilmez gülüşlerini izlerken
hiçbir şeyin olmasa gençliğin kırılırdı bekleyişime

saçların bekletirdi iç işleyişini yürek yanılgılarımın
sözsel davranmalıydık belki yolculuk zordu
kuşları izlemek öğle ve akşam arası

batan güneşin kırılgan sedası olmuşum sanki
bağrıma yatırmışım kimsesiz sıkılgan tebessümünü
kaderim oluyorsun bir tuhaf türkülerde suskun
yanağında gamze nağmelerin gelişi dile
kirlenmek gibi birşey şiir akşamların ıssızlığında
başlayamam seslenmeye kalabalığım çok yürek sıkısı

masanın üzerine bırakılmış
bir bardak suda bırakıp izini
kuşlar üzerine yorumsuz bir düşe razı
dışarının soğuğuna yabancı bir kimlikle sıkıcı
tüm mavileri eski ve yarım
yalnızca kentler biriktirmiş sonrasına

ayaklarım sürüdü beynimi
kapısına çok odalı bir ilksizliğin

içerde kendine küsmüş ihanettir ağustos
dışarıdaysa şadırvanlarımız
eksik olmaz başımızdan umarsızlık gibi