Kağan İşçen Şiirleri - Şair Kağan İşçen

kaybolduğun sokağı arıyor kabusum
aklım mektup anılı ağaçlarda bir yandan
dargın bakışın en sevdiğim pencere
gökyüzünden kıskanıyorum gözlerini
bırak gözlerinin ucuna ben damlayayım
göğü de unutma bir yandan

eli açık
acılarımızın
yağmur sonrası duruluğu
kalabalık
gözlerim akşam sefası böceklerin
isimsiz romanımsın

hiç bitmeyecek çocuk şarkısı
dudağının kenarında sakladığın
ölenedek hiç yitmeyecek o bakir çizgi
bana değil gün değmemiş bir ömre bıraktığın
sığındığın tek kuytu
bakışlarını saklayan tek kaçamak

E Kaçak ve Yalın

hiçbir kentle anlaşamadık
öğlenlerini sevemedik güneşlerine ısınamadık
alışamadık sokaklarında birlikte yürümeye
ifadesizdi yalınlığımız

Gizli Akroştiş

dudaklarımın en son sözü kadar anlamlı artık
tümüyle hayat
aklımın güz aydınlığı
sildim tüm mevsimleri penceremden

gittin
öldü zaman
hangi kırlangıç
kavuşmaya kanat çırpar bilsem
özeneceğim kanadına...

bir saz çaldım bir seni düşündüm
tel kırıldı düşüncem de aynı burukluk
bulutları izledim kuşlara öykündüm
uzaklarla üşüdüm şarkılarım çocuksu yanık

yaşam pratiklerim liseli aşk sönüğü

sen derdimi dinlerdin ya
iç denizlerim kaynar kazana dönerdi
yorgun kış sabahları nasıl zavallı kalırdı
o bakışlarındaki kıpkırmızı utançta
kalp değil el gün bilmez şimşekti
sol yanımda atan...haylazınsam bitmez aşk...

kendimsizliğimi takmıyorum o kadar
yalnızlık böylesine ıslak
yanaklarındaki lavdan ver bana
dudaklarında bitsin kurtuluşum
düş bahçeme ağaçsan bu senin baharın
düş bahçemde dokunuyorum

kentler eskittim
ama hala ellerim boş

kapılar yarı açık
inkarcı
eski fotoğrafhanelerde