Kağan İşçen Şiirleri - Şair Kağan İşçen

çalakalem ışıklara kayan aklım
belli ki saçlarından akan aydınlığa koşan nefesime teselli
fasıllar sonrası hüzün bu
kent çıkışı arkada kalan gözümün nuru
kimselerin dinlemediği
sözümün ağırlığısın desem

sen huysuz ağaçlı aydınlığın cazipliği
saçlarını uzak deniz martılarıyla
savururken yüzüme
kırgınım hasretine bile
gözümü hiçbir budaktan sakınmadan
devran sürdüğüme bakma sensiz

evet
asla unutmak yok kitabımızda
biz ki günün ilk ışığından kan içer
bakışlarımızın yelkenine tedirgin nisan rüzgarlarını alanlardanız

biliyorum çocukça

kalbimdesin kış
hem de inat ilkyaza
ilkyazlar için...

sen geç kalırsın bilirim
oysa ölüme randevu veremem
bekle diyemem zamana
sen yoksun ölüm ayağa düştü bir daha
sen yoksun işim gücüm yok
sokaklarda ağustos karı

bitmese diyorum bu çarşı pazar
bu kalabalık
eğik duruşluluğu hayat çerçevesinin
zamanın yaralı ortasında

ortalık yerde olur mu deme

sessizliği...

belki ince narin bir poyraz dalına bakan
telve burukluğunda
kalan benim
her zaman

gözlerimin konusu gölgeler olalı
kendini korudu zaman
hiçbir şey değişmedi bakışlarımda...
keder yoksunu bahçeler gibi izi
akşam sonu kuşlarına birlikte isimler bulmamızın
yüreciğimin ortasında

turnaları uğurladım
yağmurların canı sağolsun
yalnızlığımı paylaştığım

bırakmadı peşimi sırnaşıklığım
sokaklarda

öyle bir seslenişti
ki
kapadım kitabımı
geride saymadan bıraktığım yıldızlar
akşamın ıssızlığa bıraktığı tortuda
unuttum kuşların çocukluğuma çizdiği yolları...