Kağan İşçen Şiirleri - Şair Kağan İşçen

bıraktığın yerdeyim incecik susuşumla
tutsaklığımda ağar yeryüzünün tüm acıları
çağlar boyu sana koşuşumla
ağlar imkansızlığın kapanmaz yaraları

sonrası yok baktığım zamanların

anıları unuttuk mu güzelim
bu anı anı olmaktan çıktı mı yoksa
zamana ihanetttt!
sebebimsinnnn!

ışığı aramaktı olanımız bitenimiz

yüzyılları biriktirdim sana
kış yağmurlarını kumbara yaptım yüreğime
üşüdükçe özlüyorum seni

hangi kıyısındayım gülüşünün
özlemler yorgunu sözcüklerimde
arı duru yaz çiçekleri
seni de değil
şöyle bir anılardan gelip geçişini özleyen

her zaman parçalarım bulutları nerden bileceksin
güne ben veririm maviyi aklına ne gelirse
alıcı kuşlar bana borçludur daima yüzüme gözüme sinmişliğin
filizkıran fırtınalarında bir asi çalıyım savrulmayan
acılarım göç haritasıdır aşkımın

bir de bakmışım dal budak salmışım
senin farkında bile olmadığın yalnızlığına
gelsene ya çekirdek çıtırtısı bakışlım
küsme adımlarınla kısma ah o rimelli güzelleşmeni
kısık bakışlarınla esrikleştim kendimi buldum kapkara
etnik bir yanı var aşkımızın uluslaşacağız seninle

dargınım haziranlara
kendinden emin yeşillerde kemane taksim
derinliği var şarkılar haziranlıysa
haziran öğle sonralarında sığındım kaşlarının köprülerine
seve seve sığındım
yağmurlarına red edişlerinin

çiçeklerimiz vardı sırf yaz akşamları için
sen onları sevecektin sanki kalbimi sevecektin
güneş başka diyarlara göç eyleyecekti bu bizimdi
bizim kentimiz bizim kentimizin suskunluğu
susuşumuzla öpüşecektik yok edecektik ufuksuzluğu
sen balkonumuzun iplerine mandallanmış şiir taslağı

yeşermiş sürgün yerisin tabutumun

(son bir gayretle siliniyorum hafızalardan)

gecenin kendi kendini kandırması değil
tabutumun yeşermesi güneş salkımlarına karşı

dileğimdi akşamüstleri kanamak
ağır usul seni unutmak ihanettir yaşama
er kişi korkmaz rezilce ölümden aşkkkkk
bilekleri kesik bir suya düşlerin
en acı kanı yalnızlık senin sürtüklüğün
varoşlu bir arzu