Şu hüdanın sonu yalan,
Hislerim vardı bir geriye kalan.
Toprağa çalan,
Dikili kalan bir yalan.
Son baharı getirdi kelimelerin,
Döktü yaprakları,
İnsan bu, su misali, kıvrım kıvrım akar ya;
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.
Devamını Oku
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.




"Hüda", hidayet, doğru yol demektir Ahmet bey. Sanırım bu kelimeyle başka bir şey demeyi kast ettiniz ama klavye hatası yüzünden ortaya bu Hüda kelimesi çıkıverdi. Onu düzeltirseniz şiiriniz daha manalı olacaktır.
Hayırlı çalımalar.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta