Tanımakta zorluk çektiğim varlık...
Dün onca umudumun merkezi...
Bugün umutsuzluğumun sebebi...
Bir gidişi vardı ki; hayat öyle gitmezdi, can öyle gitmezdi.
Bir hayatı kanlı pençelerin arasında taşıyan vashşi kartal bir gibi...
Depremde çöken bir çürük bina gibi...
Dayan, dayanabilirsen diyordu adeta.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




çok güzel.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta