Kaderim Bu Şiiri - Hamza Caymaz Delinin ...

KADERİM BU

Kaderim bu...
Ne zaman bir umut büyütsem,
Rüzgâr alıp götürdü.
Ne zaman bir sevdaya tutunsam,
Yarım kaldı hikâyem.
Ben hep tamamlamak istedim,
Hayat hep eksik bıraktı.

Kaderim bu...
Yollar uzun, geceler sessiz.
Bir elimde özlem,
Bir elimde sabır.
Yürüdüm yıllarca,
Ne aradığımı bilmeden değil,
Bulamadığımı bilerek.

Kimi zaman bir dost dedim,
Sırtımdan vuruldum.
Kimi zaman bir sevda dedim,
İçimde kor oldum.
Kimi zaman bir yuva dedim,
Sessiz duvarlara döndüm.

Kaderim bu...
Gülmeyi de öğrendim,
Ağlamayı da.
İnsanlara güvenmeyi de bildim,
Güvenimin nasıl kırıldığını da gördüm.
Yine de kalbimi taş yapmadım.
Çünkü kötülük,
Bana yakışmadı hiçbir zaman.

Bir akşam üstü çöktü omuzlarıma ömrüm.
Çayım soğudu,
Şiirim uzadı.
Kelimeler çoğaldıkça
Sessizliğim büyüdü.
Anladım ki bazı acılar,
Konuşulmaz...
Yalnızca yaşanır.

Kaderim bu...
Sevdiğim kadar sevilmedim belki.
Beklediğim kadar beklenmedim.
Aradığım kadar aranmadım.
Ama kimsenin kapısından
Beddua ile dönmedim.

Rabbim şahidimdir;
Bir lokma ekmeği bölüştüm.
Bir selamı esirgemedim.
Bir gönlü kırmamaya çalıştım.
Beni kıranlar oldu,
Ben yine dua etmeyi seçtim.

Kaderim bu...
Yalnızlığı omzuma aldım,
Hasreti yüreğime.
Her gece yıldızlara baktım,
Belki bir umut düşer diye.
Her sabah yeniden kalktım,
Hayat beni ne kadar yorsa da.

Saçlarıma düşen aklar
Yılların hediyesi değil,
Suskunluğumun izleri.
Yüzümdeki çizgiler
Yaşın değil,
Sabretmenin eseridir.

Bir gün gelir de
Bu şiiri okuyan olursa,
Bilsin ki;
Bu satırlar yalnızca bir kalemden değil,
Yorulmuş bir yüreğin derinliklerinden döküldü.

Kaderim bu...
Belki hep eksik kaldım.
Belki en çok ben özledim.
Belki en çok ben bekledim.
Ama yine de umudu
Kapımın önünden kovmadım.

Çünkü biliyorum...
Her gecenin bir sabahı vardır.
Her fırtınanın ardından
Mutlaka bir sessizlik gelir.
Ve her sabrın sonunda,
Rabbimin yazdığı en güzel vakit vardır.

Bugün dönüp geriye baktığımda
Acılarıma küsmüyorum.
Onlar bana dayanmayı öğretti.
Yalnızlığıma kızmıyorum.
O bana kendimi tanıttı.
Kaybettiklerime üzülmüyorum.
Çünkü her giden,
Bana hayatın başka bir yüzünü gösterdi.

Kaderim bu...
Ne isyan edeceğim,
Ne de başımı eğeceğim.
Yüküm ağır olsa da
Yoluma devam edeceğim.
Çünkü biliyorum;
İnsanı ayakta tutan
Sadece gücü değil,
İnancıdır.

Ve son sözüm şudur:

Kaderim buysa,
Ben de kaderimi
Sabırla, umutla ve dua ile yaşayacağım.

Çünkü her imtihanın sonunda
Rahmet vardır.
Her gözyaşının ardında
Bir tebessüm saklıdır.

Kaderim bu...
Yıkılmadım.
Yoruldum belki...
Ama hiçbir zaman vazgeçmedim.

— DELİNİN BİRİ
Hamza Caymaz