Söyle, yeryüzünde cennet taşıyanım,
Bir toprak mıydın?
Kaç fırtınaya göğüs gerdin
Kaç dağ devrildi yüreğinde
Kaç yağmur birikti gözlerinde
Kendi iradene uzak,
Kınalı yanaklarımda taşıdığım
eski bir hikayesin, Baba.
Çocukluğumdan kalan gölgelerle
göz bebeklerime
Bazen gitmek gerek,
Ezbere bildiğin bir şehrin dar sokaklarında,
Seni anlamayan taş bir yüreğin
Kıyısından,
omuzlarına ağırlık yapan kalabalıklardan.
Hangi dizeye tutunsam,
harfler elimde can çekişiyor,
Mürekkep dağılıyor,
satırlar boynunu büküyor.
Bir veda havası var
yüreğimin sessizliğinde,
Akşamın kızıllığı düşüyor sokağa, sen geliyorsun usulca,
Göğsünde ürkek bir kuş,
kalbin avuçlarında...
Baharlarla geliyorsun...
Ellerin umut dolu,
taze filizler getiriyorsun, corak topraklarima
Geceden arta kalan hüznümle başlıyorum yeni bir güne.
Gözkapaklarımda biriken uykusuzluk,
yüreğime yerleşen bir huzursuzluk,
sensizliğin sancısı ruhumda.
Payıma yokluğun düştü bu gece...
Gün doğumunu gözleyen,
mil çekilmiş gözlerim,
Sığınıyor karanlığın
o en koyu inzivasına.
Çırpındın, didindin ömrün boyunca,
Zalime kul oldu, cübbe giyince.
Merhamet kalbine girmeyip susunca,
Kul hakkını çiğner geçer o çocuk.
Aynadaki yüz yabancı, çizgilerim derin,
Nereye saklandı o eski, deli günlerim?
Avcumda sönen bir ateş gibi gençliğim,
Gözlerimde biriken yorgunluk,
yaşlılık demek...




Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!