Kader Şiiri - Hamza Caymaz Delinin Biri

KADER

Kader dediler…
Sustum.

Sanki insanın başına gelen her acının
bir adı varmış gibi,
bir sebebi,
bir hesabı…

Ben sustum,
ama içimde
kaç ömürlük çığlık birikti
kimse bilmedi.

Bazı geceler
gökyüzüne baktım uzun uzun,
“Benim payıma düşen
neden hep ayrılık?” dedim.

Cevap gelmedi.

Belki kaderdi
sevdiklerimin birer birer gitmesi,
belki kaderdi
en çok güvendiklerimin
en derin yerimden vurması.

Ama kader dediğin de
insanın yüreğini
bu kadar mı yorardı?

Ben ne zaman
birine “kal” desem,
hayat bana
“alış gitmeye” dedi.

Ne zaman
bir yaraya el uzatsam,
o yara
bir başka yerimden kanadı.

Şimdi anladım…

Bazı yollar
yürümek için değil,
insanın kendini bulması içinmiş.

Bazı insanlar
kalmak için değil,
giderken ardında
bir ders bırakmak içinmiş.

Ve bazı acılar
unutulsun diye değil,
insana kim olduğunu
hatırlatsın diye yaşanırmış.

Kader…

Ben senden
kolay bir hayat istemedim.

Sadece
bir gün olsun
yüreğime dokunanların
beni yarım bırakmamasını istedim.

Olmadı.

Şimdi içimde
kimsenin bilmediği
bir mezarlık var.

Her taşında
bir yarım kalmışlık,
bir suskunluk,
bir “keşke” yazıyor.

Ben yine yürüyorum…

Nereye gittiğimi bilmeden,
kimseye hesap vermeden.

Çünkü öğrendim:

Kader bazen
önüne taş koymaz…

İnsanın sevdiğini alır,
yolunu değil,
yüreğini değiştirir.

Benim hikâyem de böyle başladı.

Biraz kader,
biraz yanlış insanlar,
biraz da
fazla temiz bir kalp…

Hepsi üst üste geldi.

Ve ben,

kaderin karşısında yenilmedim;
sadece
artık hiçbir şeye
eskisi kadar inanmıyorum.

— DELİNİN BİRİ
HAMZA CAYMAZ
22/09/2026