Kaçıyorum Şiiri - Yalnız Misafir

Dünyadan kaçıyorum köşe bucak
Gittikçe bozuluyor her bir kuşak
Ait hissetmiyorum kendimi bu uçağa
İnsan kandırmanın üstünlük olduğu masada

Soluyor hayatın renkleri gittikçe
Gökkuşağı bile küstü galiba bizlere
Uzaklardan belli belirsiz el sallıyor bize
Doğuştan gelenlerin kaderini belirlediği gemide

Kalpsizler yönetiyor dünyanın kalbini
Duygular yavaşça ayrılıyor insan ruhundan
Ameliyat ediyor kasaplar oturdukları koltuktan
Kansızların damarları yönettiği düzende

Eleğin delikleri tıkanıyor tek tek
Hacimli çöpler satın alıyor delikleri
Kalanlar ise üç beş deliğe tarifeli
İyi olmanın kaybettirdiği çürük çarkta

Kaçıyorum bu yer kalmamış çöplükten
Beyaz bir güvercin çağırıyorum gökyüzünden
Kurtar beni diyorum bu cehennemden
Arkada kalan cevherlere utançtan bakamıyorum