Ellerim fotoğrafına gidiyor
Yüzünü büyüttükçe büyütüyor
Gözlerim sevginden doluyor
Bugün ağlamak ancak bana düşer
Gözlerin bir kez kalbime baksa
Karanlıktı belki de gerçek dostumuz
Aydınlıktı belki de sizin postunuz
Fener balığı gibi kullandınız güneşi
Kurtarıcı ilan ettiniz yakıcı ateşi
Dünyadan kaçıyorum köşe bucak
Gittikçe bozuluyor her bir kuşak
Ait hissetmiyorum kendimi bu uçağa
İnsan kandırmanın üstünlük olduğu masada
Soluyor hayatın renkleri gittikçe
At da biliyordu kervanın gideceği yolu
Bilmezlikten gelerek eşeği etti kulu
Yolu sen bilirsin diyerek en öne geçirdi
Sürüye saldırıda ilk feda edecek onu
Eşek onu gerçek dostu sanıyordu hep
Ruhum bölünmüş yedi parçaya
Yaşamak olmuş bana angarya
Ağır geliyor sanki bu dünya
Defteri kapatıp gitmek gerek
Dostlarımın beyni hâlâ kerek
Kaldı mı Dünya’da artık lütufkar
İyiler kaybediyor bu aşikar
Kötüler lehine esiyor rüzgar
Pirinci taşından ayırmak gerek
Bulmak zordur bu çağda bir müstesna
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!