Kaçak Yaşıyorum Kalbinde

Gözlerini İndir, Dünya Kırılsın

Bir daha indirme gözlerini kalbime.
Geçen sefer
bir şehir kaybettim orada.

Şimdi hangi sokağa çıksam
bakışların çıkıyor karşıma:
bir duvar dibinde,
kırmızı ışığın altında,
geceyi unutmuş bir taksinin
arka koltuğunda.

Kaşlarını kaldırıyorsun—
içimdeki bütün saatler
aynı anda susuyor.

Öyle bakma.
İnsan, bir çift gözle
bu kadar yalnız bırakılamaz.

Ellerini ver bana;
yüreğimi yerinden sökelim.
Nasıl olsa çoktan
senin kalbine taşınmışım.

Kimliksiz, adresiz,
deli bir mülteci gibi
dolaşıyorum içinde.
Bilmiyorsun:
ben senin kalbinde
kaçak yaşıyorum.

Her gece başka bir köşene saklanıyorum.
Sabah olunca
biraz daha sana benziyorum.
Kurtulmak için
kendimi kaç kez unuttum,
hatırlamıyorum.

Gözyaşlarını tutma.
Bırak, üzerime düşsünler.
Belki ıslanır da
içimde yıllardır yanan
o arsız şehir.

Ama sakın
“geçer” deme.

Bazı aşklar geçmez.
İnsanın içinden
bir tren gibi geçer;
arkasında yalnız
yıkılmış istasyonlar bırakır.

Sen bana baktığında
zaman durmuyor.
Daha kötüsü oluyor:

Zaman,
senin gözlerinde doğuyor
ve ben
her doğuşunda
yeniden eksiliyorum.

Bir gün sorarsan,
“Sen benim neyimsin?” diye,
cevap vermeyeceğim.

Çünkü sen
benim neyim değilsin.

Sen,
bütün cümlelerimin
söyleyemediği
son kelimesin.