İzbe han Şiiri - Davut Arslan

İçimdeki fırtanın uğultusu
Kesiyor sözcüklerimin sesini
Kimse duymuyor feryadımı
İçim öyle ağıt yakıyor ki
Ben bile duyamıyorum kendi sesimi

Bu izbe handa bir garibim şimdi
Kendime yabancıyım artık
Bir ben vardım yakından tanıdığım
O da gitti yapayalnızdan da yalnızım

Küslük değil bu kırgınlık
Küssem belki anlayacaklar
Kökünden kırıldı umudum
Küsecek kadar bile takatim kalmadı

Onca yoldan bir yere varamamak
Ormanda bir ağaç gölgesi bulamamak
Onca renklerin içinde saydam kalmak
Çöktükçe bir yere sığamamak

Aramak kendini bulamadan
Yatmak uyuyamadan
Kalkmak uyanmadan
Kor demiri tutmak yanmadan

Bir kor ki dumansız
Yürek yakan
Alev yok
Acısı sine yakan

Yürürsün, gidemeden
Kalırsın gelemeden
Araftasın ,ortası yok
Bin parçasın tarafı çok

Tendesin canda değil
Gözdesin gönülde değil
Bir çukur ki dipte değil
Bataklıktasın...

Çırpınır batarsın
Diller uzanır batağına,
Uzanan dal değil
Bir çift minik el ,çeker alır bataktan...

Toz yok,kir yok
Göz var ,nazar yok
Söz var ,azar yok
Minicik bir kalp ,kötülüğe yer yok