İz Şiiri - Erdem Duran

Bir iz bıraktım geceye,
kimse görmedi.
Bir söz söyledim kalbe,
kimse duymadı.
Gülüşler vardı yüzümde,
hepsi ödünçtü.
İçimde bir çocuk vardı,
çoktan büyütüldü.
Şimdi soruyorum dünyaya:
Ben mi geç kaldım hayata,
yoksa hayat mı
bana hiç gelmedi?
Korkuyorum, bir iz gölgesinde
kalıp gideceğim.
Dönük gözlerle savrulacağım,
aşkın en deli hâlini sende bulacağım.
Karanlık bir yıldız gibi
kayıp gidiyor ardım sıra.
Kimsem yok, cebimden çıkarmışım
eski bir fotoğrafı.
Yalnızlığın son demini,
gözyaşımı akıtarak
son veriyorum…