yaşanılacak bütün acıları yaşadım.
sokak köpekleri kadar pişmanlığım.
biliyorum, bir sonraki mektupta...
Gideceksin, yazdığımı yaşatacaksın bana
Beni Ayık Sami gibi gözyaşlarına
Kendini ise Münevver gibi acılara salacaksın.
Neden hep pamuk ipliğine bağlı ömrümüz?
Yıllar önce o sınıfın kapısı takılmasa,
Ben tutulup kalmasam tanışacaktık.
O otobüste tam şehri terk ederken,
Sana denk gelmesem,
Daha düzgün bir anda karşılaşsak...
Bu gün belkide el eleydik ikimiz.
Ben hayatı yenerek sana geldim.
Bizi bizden saklayan o hayata aldırış etmeden.
Sana gelirken hiç düşünmeden, hesap yapmadan.
Ben geldim işte...Senin mucizenim belkide
Ama sen, acılarınla aşk yaşıyorsun...
Ben sitem ettim ama ayrılık demedim
Sana kal demenin binbir yolu oldum.
Sen, beni tasmamdan yakalar gibi
Beni öngürülerle yargılayıp asarken
Dinlemeyi beklediğim sevgini işittim.
Hissettigim sevgini veda mektuplarında gördüm.
Ben iyi değilim, artık cok fazla tükendim.
Gözyaşlarımdan tebessümler saçtığımı da bil.
Bir çocuksu sitemi gerçeklere yordun...
Sana yalvarırcasına gel deme dilegimi ayrılıklara...
Ben çok üzgünüm güzel gözlü sevgilim.
Sen bilerek bana acı çektirdin
Ben, seni kendimi yokedercesine sevdim.
Sen bir sitemi sevgiden bilip, hoş görmedin.
Kayıt Tarihi : 8.10.2026 04:31:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
