genizleri hep yakıyor katil zemherisi
istasyon caddesinin
ve köşe başında satranç oynuyor zebaniler
sokaklarda sur'un üflenme korkusu
hayat ateşten biçilen bir gömlektir
bedeni toz toprak olmuş fanilere
gönlünü kör bir kıza kaptıran terzi çırağı
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta