Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Dünyanın başkenti İstanbul diyorum ben.Bu güzel şehrimizi birde sizin kaleminizden okumak harikaydı.Selam ve saygılar...
Tüm Dünyadan Güzel İstanbulumuz. Ne güzel bir sevgi seli. Tebrikler şairim. Yürekten tebrikler +10
Medeniyet beşiği,tüm kültürler ışığı,
Cümleye kucak açmış,gönüllerin aşığı,
Aleme berekettir,gümüştendir kaşığı,
Istanbul ne güzelsin,her şehirden özelsin.
YÜREĞİNE KALEMİNE SAĞLIK ÜSTADIM...
Tebrikler Zikrettin hocam tam puanla kutluyorum.Daim olsun yürek sesiniz...Selam ve dost hürmetlerimle...
konu ıstanbul olunca, akan sular onu selamlamak için durur sevgili Karaca. ben de duruyor, seni ve şiirini hem selamlıyor, hem kutluyorum.......10.....
kültür başkentini anlatan güzel bir şiir kutlarım efendim
Mükemmel bir eser üstadım. Ama biliyorsunuz ki istanbulu anlatmaya hiç bir söz kifayet etmeyecek. Çünkü sizinde bahsettiğiniz gibi insan istanbul'a ancak aşık olur, İstanbulu yaşar. Tabiki her kes değil sizin gibi İstanbulun güzelliklerini görebilenler. Tebrik ve teşekkürlerimi sunuyorum. kalın sağlıcakla ...Kaya ünver7kaleli1
Yerinde etkili bir şiir,ustaca yazılmış,güçlü kaleminizi tebrik ederim Zikrettin Karaca Üstad,yüreğinizin sağlığı ve saygınlığı daim olsun,selamlar.
Karaca'yım iddalıyım,ıstanbula sevdalıyım,
Mezarımı orda koyun,aşık oldum bir deliyim,
Sanmayın divaneyim,bende hakkın kuluyum,
Istanbul ne güzelsin,her şehirden özelsin.
Zikrettini aşık ettin,tüm dünyadan güzelsin...
Zikrettin Karaca
KUTLUYORUM SİZİ ÇOK GÜZEL ANLATMIŞSINIZ HOCAM YENİ KÜLTÜR BAŞKENTİMİZİ... ÇOK TAZE VE YERİNDE BİR ŞİİR HÜRMETLERİMLE
İstanbul, ülkemizin incisi ve asma köprüleriyle gerdanıdır. Üzerine eski yeni pek çok şiirler ve şarkılar, türküler yazılmış, daha ne kadar da yazılacağı belli olmayan bir şehrimizdir. Ne kadar övülse azdır, çünkü dünyada misli olmayan bir şehrimizdir. Tebrik ediyor ve tam puanımla kutluyor , başarılar diliyorum.
Bu şiir ile ilgili 42 tane yorum bulunmakta