İstanbul Şiiri - Mehmet Çakıcı

Çağlar açıldı,adınla
Çağlar kapandı.
Seni alan oldu,ancak Fatih
Kademin iki kıta’ya uzandı
Bir iklime sığmadın
İstanbul

Bilmem kaç yedi tepeden
Namın yedi düvele ün olmuş
Dünya’yı, iki kefeye koymuşlar
Bir yanı İstanbul olmuş

Şan,şeref fışkırır bağrından
Başka şehir mi arar,İstanbul’u olan
Medin-i Aher gibi,Eyüp Sultan
Kemerleriyle,kubbeleriyle,Sinan
Seni nasıl sevmez insan
kıskanmaz cihan
İstanbul

İpekten bohçalara sarıp seni,
Kutsal emanetler gibi saklasam.

Sevdan başıma vurdukça,
Açıp buram buram seni koklasam.

Dünya döndükçe,alem durdukça,
Burçlarında nöbetini beklesem

Her faniye nasip olan ecel gelince,
Bir selvin altında uyuya kalsam.

Söz biter; güzelliğin bitmez İstanbul.
Acz içinde kaldı hep kalemler
Ancak,methetmiş seni fethedeni
Alemlere rahmet,Resulü Zişan
Bizimkisi olsa olsa,Sürç-ü lisan
İstanbul
26 Nisan 2005