Ey İstanbul!
Söylesene kimlere mezar oldu şu toprakların.
Kaç kişiyi içindeki yangına aldın,
Bu şehir kimlere zindan oldu anlatsana.
Kimleri aşık ettin kedine,
Kimleri ümitlendirip onları nasıl yıktığını,
Kimi umutlandırıp, o umutlarını nasıl boğaza attıklarını,
o kadar da önemli değildir bırakıp gitmeler,
arkalarında doldurulması mümkün olmayan boşluklar bırakılmasaydı eğer.
utanılacak bir şey değildir ağlamak,
yürekten süzülüp geliyorsa gözyaşı eğer…
belirsizliğe yelken açardı iri ela gözler zamanla,
öylesine derince bakmasalardı eğer…
Devamını Oku
arkalarında doldurulması mümkün olmayan boşluklar bırakılmasaydı eğer.
utanılacak bir şey değildir ağlamak,
yürekten süzülüp geliyorsa gözyaşı eğer…
belirsizliğe yelken açardı iri ela gözler zamanla,
öylesine derince bakmasalardı eğer…




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta