İsmine Şiiri - Sami Özay

Gecenin bağrında parlayan seher,
Göklerin en eşsiz, en beyaz nuru...
Sana nazar eden ufkunu sezer,
Ey asil ruhların en derin duru.

Ne bir ad zikredip düşürdüm dile,
Ne saklayabildim kalpte yananı.
Uzak bir yıldızın müjdesi bile,
Aydınlatır birden kararan anı.

Bir iffet hırkası sarar gölgeni,
Sükûtun, en büyük beyandır sanki.
Gözlerin unutturur dertten ölmemi,
Gökten yere inen bir cansın sanki.

Adını gizledim mahrem sesime,
Sadece mananla bezendi hece.
Işığın dokunur her nefesime,
Sen ki, en karanlık yolda bir gece