İsmail Aksoy Şiirleri - Şair İsmail Aksoy

Persophone’un İki Bacısı

İki kız var: evin içinde
Oturur biri; öbürü, dışarıda.
Gün boyu gölgeyle ışığın bir düeti
Çalınır bunların arasında.

Taş katısı bir çalılık yaprağını kırdım: bir tatlı
koku o taze kırılmadan
sarmaladı beni topraktan havalanacak
derin bir kanat gibi, o uzaklardan, o hiç bir zamandan.
Peumo, o zaman görmüştüm yapraklarını, o titiz
yeşil rengini, fışkıran, topraksı gövdeni

Güzel, trajik yüzler -
Sizler ki tümdünüz, ve şimdi öyle çökmüşsünüz;
Oy sevilebilecek olan reziller,
Ve öyle süngersi ve ayyaşsınız ki,
Kimler unuttu sizleri?

Esirgeyen ve bağışlayan Yaratan’ın adıyla:
İnsanı yapışkan bir sudan oluşturan
Var kılan Yaratan’ın adıyla oku!
Oku! En cömert olan Yaratan’dır.
İnsanın bilmediklerini gösteren
Yaratan’dır yazıyı öğreten!

Fakat seni okşayan el tereddüt ediyor
çölün yakınında, kenarında hemen deniz kıyısının,
ölümün takip ettiği bir dünyada.
Sen misin, anayurdum, sen misin, bu senin yüzün mü?

Bu şehadet, tuzlu su içindeki

Pişen Bir Yumurta (1*)


En l'an trentiesme de mon aage
Que toutes mes hontes j'ay beues… (2*)

Polly'nin Ağacı

Bir düş ağacı, Polly’nin ağacı:
ince dallardan sık bir çalılık,
her bir benekli sürgün

Belleğin ve kendin Sargasso Denizi’mizdir,
Londra etrafında akıp durdun yirmi yıldır
Ve bıraktı sana şu ya da bu harcı parlak gemiler:
Düşünceleri, eski dedikoduları, her şeyin tuhaflıklarını,
Bilginin garip serenlerini ve donuk malların pahalarını.
Önemli şahsiyetler aradı seni – bulamadıklarında başkasını.

Postludium

Dünyanın dibinde bir borda kancası misali sürüklenirim.
Gerek duymadığım her şey takılır.
Yorgun kırılganlık, alazlanan teslimiyet.
Cellatlar taş getirir, kumda yazar Tanrı.

Lotus’ta kahverengi, şişman bir bebek oturur,
Ve neşeliydin sen ve gülüyordun
Bu dünyaya ait olmayan bir kahkahayla.
Suyu sıçratarak yürümek hoştur
Ve kahkaha her şeyin amacıdır.