İsmail Aksoy Şiirleri - Şair İsmail Aksoy

Burada yatıyor
Yoksulların elçisi
Halkı sömürenleri gösteren
Ve onlara karşı savaşandı O
Yoksul doğmuştu
Hayatın üniversitelerinde okudu

İnsan toz ise eğer
düzlükten geçen ne varsa
insandır


Octavio Paz

Görüşmek üzere, dostum, görüşmek üzere.
Sevgili dostum, benimlesin göğsümde.
Tekrar bir araya geleceğimize dair
Gelen ayrılık söz verir.

Görüşmek üzere, dostum, tokalaşmadan ve sözsüz,

Gün ışığı gibi masumca durup baktım
Atlardan bir tarlaya, boyunlar eğilmiş, yeleler rüzgârda,
Kuyruklar akmakta çınarların
Yeşil zeminine. Damların üzerinden
Kilisenin beyaz kulelerine çarpmakta güneş,
Tutarak atları, bulutları, yaprakları

Gözden kaçırdık bu alacakaranlığı da.
Kimse görmedi bu akşamda bizi el ele,
inerken mavi gece yeryüzünün üzerinde.

Penceremden gördüm
günbatımının eğlencesini uzak tepelerde.

Her zamanki gibi çileden çıkmış su
Bir şelale gibi düşüyor yıllar
Ve bir feryat ürkütüyor kuşları.

Fakat bahçeler kayıtsız bunlara
Mutluluk kozalakları ıslık çalar yapraklarda

Anahtarlarıyla avunuyor kadın gururla
Anahtarlarıyla övünüyor
Gururlu kadın

Dinlen, Usta, çünkü yorulduk biz, usandık,
Ve üstümüzde ıpıslak ve kurşun gibi yatan
Şu ağır gözkapaklarının üstünde
Hissedelim rüzgârın parmaklarını artık.

Gözlerin Dinlenmesi yok. Bak, birader, şafak vaktidir!

Orada, bahar kuzuları doldurur ağılı. Hava
Sessizdir, gümüşsüdür bir bardaktaki su gibi
Hiçbir şey büyük ya da uzak değildir.
O küçük sivrifare ciyaklar çimen kafalarının
Yabansılığında ve işitilir.
Başparmak büyüklüğündeki her bir kuş

Garipti o durmuş fabrika.
İşliklerde bir sessizlik, bir mesafe
makineyle insan arasında, bir kesilmiş
ip gezegenler arasında, zamanı
inşa etmekle geçiren
insan ellerinden bir boşluk, ve o çıplak