Sessiz çığlığımın sükûtunu duydum,
Hu kuşunun manidar bakışında.
Mevsimleri kovalarken ağrıyan başımda,
Zifirin boynu büküktü ense kökünde.
Yalnız olmak, bir yıldız kadar yalnız.
Parlayabilmek,bir yıldız gibi parlayabilmek…
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta