Sana Muhtaçlığımız Var Bizim

anlatıp acısını tarif etmeye yetmiyor dilim,
bilme diye değil, bilip üzülme diye
bilmediğinse bir yoldu tek başıma yürüdüğüm.
oysa sen, birlikte yürüyelim demişken,
ve bütün umutlarımı ve nefesimi sana borçluyken,
ve ben; en çok, bir veda mektubundan korktum.
belki, sevincim yine bir sabah silinir,
hayata tekrar tutunup sevmeye başlarken,
tekrar bağlandığım dizelerden koparılırım sandım.
ama ben, sana ağlamaya geldim işte ağla halime

biliyorsun, ben büyümeyi reddetmiş bir çocuk olarak;
En kuytu ve gizli yanımda sensin,
hiç bilmesen de, en çok kendimi anlattığımda
sığınacağım ve beni kollarına alacak sevkatte sen
bir sitemden, hatalara savrulduysam şehirler gibi
bir hataydı işte en büyük yanılgım ve pişmanlığım
Hepsi şimdi, son nefesim gibi kulağımda yankılanırken,
ben; daha büyük bir hata yapmadım,
daha büyük bir acı çekmedim.
hiç bu kadar pişmanda olmadım,
sürüklenecek miyim...Hep bu hatanın silsilesiyle
Ağlanacak tüm hallerimle geldim, ağla işte halime
Sen ağla, bir tek sen ağla, bir tek sen anla...
bilki ağlanacak haldeyim, bilki en yorgun

anlamıştım ama o hatayı yapmıştım bir kere
görmüştüm o rengarenk bayram şekerleri gibi,
birbirinden güzel o umutlarını, o sevkatini ve sevgini...
hiçbirinden gözüm korkmadı, bir an tereddüt etmedim.
ama o hata denilen şeyi yapmıştım, toparlayamadım.
tamam...Artık tamamen son kalemi teslim ediyorum.
haklısın, benim tutunduğun bütün dallarım kırıldı
günlerimi saçma sapan mesailere kaybettim.
sana gelen nefes aralığım kısalınca,
sen o hatanın gölgesinde izledin beni
sana ulaşan yansımam, seni haklı kılıyor,
seni her zaman haklı olacak kadar seviyorum ben.

anladım, ama ifade edemiyorum...
lütfen...Umutsuzluklarıma renkli kalemlerin dokunsun,
ben gerçekten inandım ve var gücümle hayatın içinde
kendim olmaktan korkmayacağım her yer sana ait,
biz olmak ve bir olmaksa sana emanet lütfen...
sen hissetmesen ve bilmesen renklendirmez
o boyalı masumiyetin hayalini telafuz etmezsin.
ben, o umutsuzluklara aldandı sandım senin trenini,
o camekandan izlenen mahrumluğa kaybettim sandım,
aciziyetimi, emeğim ve zamanla sarıp gizlemek istedim.
senden, gizlenecek saklanacak acizliğim kalmadı artık,
bizi var eden her yola, ömrümle borçlanırım ben,
senden başka kimseyi görmeyen gözlerim şahit,

Ne olur kendini esirgeme hiç bizden.
Sana en çok bizim muhtaçlığımız var,
Sonra benim,