Işıklar sönüyordu,
Gece, kaldırımlar ve ay
Aynı şarkıyı söylerken yan yana, göz göze,
Artık terki diyar,şiir de,şarkı da,sevgili de...
Anlamıyordu kimse
Yürek kahroluyordu
Anlamıyordu kimse
Herkes susuyordu...
Işıklar sönüyordu,
Gönül ezberlemişti kendi çıkmaz sokaklarını
Zamansa yine bildiğini okuyordu,
Zamanın yoktu ne dini ne imanı...
Zaman tüm zalimliğiyle başarmıştı,
Emekleyen,mutlu ve küçük bir kızdan
Yorgun ve mutsuz bir kadın yaratmayı...
Her geçen yıl daha fazla hüzünle,
Her geçen yıl daha fazla hasretle,
Hayat devam ediyordu kendi türküsünde
Güneş de doğuyordu her sabah
Ay da gülümsüyordu geceye...
Işıklar sönüyordu,
Umut da yoktu artık,
Niyet de yoktu,gayret de...
Hatıralar şimdi uzakta,
Hatıralar çoktan yabancılaşmıştı,
Zaman tüm zalimliğiyle başarmıştı
Küçük bir kızdan yaşlı bir kadın yaratmayı,
Yaş almak hiç bu kadar zor olmamıştı,
Artık çare olmuyordu hiçbir şey
Kalabalıklar içinde ki yalnızlığına
Çare olmuyordu artık şiir de,insan da...
Işıklar sönüyordu,
Gözler bir karanlık geceye gebe
Anlamıyordu kimse
Kimse anlamıyordu,
Kadın susuyordu...
Kayıt Tarihi : 21.11.2026 00:04:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
20.11.2026


Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!