Isı Şiiri - Aşk Aşkın Şehri Ordu

Kış, dışarıda kalıyor bu kez.
Kar camlarda,
Soğuk kapının eşiğinde duruyor.
İçeri girmesine izin yok.
Ali, Gül’ün adını söylemiyor;
Çünkü adı söylenince küçülür bazı şeyler.
Sadece bakıyor.
Bakış, tenine değmeden teninden içeri giriyor.
Gül yaklaşmıyor hemen. Bekletiyor.
Bu da bir dokunuş çünkü arzunun en sabırlı hâli.
Çınarların gölgesi sırtında,
Nefesi biraz hızlı.
Aralarındaki boşluk
Bir uçurum değil artık,
Bir gerilim teli.
Ve Ali, Gül’ün sesini hissettiği an
Bedeninin karar verdiğini anlıyor.
Parmaklar buluştuğunda
Dünya inceliyor.
Kar, ateşe dönüşmüyor—
Ama erimeyi öğreniyor.
Ten, teni tanıyor;
Sanki daha önce hep buradaymış gibi.
Bu kavuşma acele değil,
Masum da değil.
Ama gerçek.
Tutku bağırmıyor;
Yavaşça içeri sızıyor
Ve kalıyor.
Aşk