İşgal Şiiri - İsmail Akyüz

işgal

aydınlığın perdesi
dilsiz bir bıçakla yırtıldı
gözlerimin önünde
korkularım ecele de yeterdi
gecenin yüreğini gördüm
sığınırken ayın gölgesine
karanlığın hayatı işgalini
ışığı yutuşunu izledim
acının doğuşunu insanlarda
çaresizliği hüznü kederi
umudun sefaletini gördüm
içimdeki o kızıl kalabalık ayaklandı
yükseldi susturulmuş dudaklardan
geçmişin tutulmamış devrim andı
sağır kulaklarımda çınladı
gecenin nemi düşerken toprağa
özgürlük teslim oldu
teslim oldu kazanılmış hayat
neo liberalizmin ellerine
hırpalandı yürekler
ertelendi umutlar
ertelendi yaşamlar

gecenin gözlerini gördüm
saklı tansıklar içinde ateş mavisi
alev alev yangınlarda
çırılçıplak kaçıyordu ateşlerden
kor kırmızısı bedenlerde insanlar
ellerini gökyüzüne açarak
ölüm kadar çaresiz
hayvanlar kadar vahşi
bitmeyen haykırışlarla
son bir umutla yalvar yakar
kurtarsın istiyorlardı tanrılar
bu amansız cehennemden
insan dediğin boş yürek
insan dediğin et ve kemik
insanın kendi içi cehennem
çığlıklar feryatlar boşunaydı
tanrıdan değildi bu olanlar
kendi yaratmıştı bu zulmü
isteyerek tutuşturmuştu bu ateşi
bağlanmıştı ayaklarından
kapitalizmin zincirlerine

büyük insanlığı gördüm suskundu
yüzünde mutlu bir maske
utanırcasına yere bakıyordu
omzunda bir torba maske
sürekli değişiyordu yüzü
her yeni maskede
dünya da değişiyordu
devirler değişiyordu
hayatlar değişiyordu
bir acıdan bin acıya
bir sefaletten bir sefalete
acımasız paylaşımlarla
yerleşiyordu kapitalizm
topraklar doğal kaynaklar
pamuk buğday ekmek
bakır kömür altın petrol
üretim tüketim
fabrika üretim aracı
işçi emekçi köylü
salgınlar kanlı savaşlar
yaşamın bini bir paraydı
ölümse çok sıradan

gözlerini gördüm insanlığın
sahte bakışlar kalabalığında
durmadan korkuları körüklüyordu
gecenin mor düşlü karanlığında
insanlığın ellerini gördüm ayaklarını
iplerle zapt edilmiş bir kukla
ipler çekildikçe oynuyordu insanlık
ve iplerin ucundakileri
alevlerde parlıyordu yüzleri
inanamadım onlar da insandı
utandım bedenimden
dayanamadım haykırdım
bıkmadınız mı
insan eti yemekten
doymadınız mı
insan kanı içmekten
dönüp bakmadılar bile
yine de haykırdım
gökyüzü sonsuz
dünya ölümlü
toprak sıcak
hep bekleyen