her an seni düşünen
kalbi senle atan
biri var
özleminle her dakika yanıp tutuşan
bu ıssız gecelerde sabahı bekleyen
biri var
karanlık ruhum
nur-u vechinden utanıyor
gözlerimi kaldırıp da bakamıyorum
saatler hep böyle kan revan akıyor
uzatsam ellerimi tutamıyorum
bin söz anlatamazken kederimi
inanmışsanız bir şeye
ve adanmışsanız Rabb’inize
tükürün korkunun yüzüne
inanmak avuçta bir kor olsa bile
kırbaçlar inse, yıldırımlar düşse
Tu es blessée, ta fierté est touchée
Dans tes mains les morceaux d'un coeur brisé
Dans tes yeux des feuilles d'automne
Ton âme se fond, dans le creux de tes mains la pluie amassée
Tu es blessée, ta fierté est touchée
La vie t'a encore abandonnée à cette dure traverse
yüzünü bile unuttum annem
güneş gözlerin battı ufkumda
karanlık gecede varlığını ararım
hüzünlü bir şarkı çalınır yokluğunda
ağıt yakmaktan uzak, lal olmuş dilim
güneşi de al gel dedim
güneşimi de alıp gittin
karanlıktayım
üşüyorum
bu kadar mı umarsızsın
şimdi unutma zamanı
ormanlar vazgeçti ağaçlarından
köklerinden sökülüp atıldı fidanlar
kuşlar başka mevsimleri çıkardı aklından
nehirler denizlere kavuşmaya korkuyor şimdi
bulutlar öyle paramparça ki
Ve sonra kader
Hiç olmadık yollara sürükledi
Gittiği yerde kayboldu insan
Kim olduğunu bile unuttu
Ve sonra kader
hani bir ölünün elini tutar gibi
parmak uçlarınla kalbimin etrafını sardın ya
kuşatılmış bir kaleydi sanki yüreğim
kurşunlarla dövülüyordu gözlerim
kan ve revan oluyordu hayalin
hani biri en çok sevdiğinin kollarında
Birce yağmur güldü bunca güzel
Kan susayan toprağın gözlerine
Hazanı bahara erdiren
Hiçliği ab-ı hayata döndüren
Nar-ı ateşi cennete çeviren
O gülüştü zamanı kör kuyudan çıkaran
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!