İsa Yılmaz Şiirleri - Şair İsa Yılmaz

…

dur nereye gidiyorsun, dedi kadın

senin olmadığım yere, dedi adam

susar da konuşamazsa gözlerin
bana kimler anlatır aşkı
şimdi yazarsam bu şiiri
biri can verecek kelimelerde eminim ki
ama yine yazmalı değil mi ki

Bir gün gözlerindeki perdeyi yırtar ölüm
Hayattan geriye yarım bir film kalır
Beyaz perdedeki hayalin
Mezar taşındaki soluk adın
Ve azrailin kollarında yüreğin tükenir adım adım

kanla yürüyen sarmaşıklar gibi
tüm bedenimi sarıveren
rüya gibisin
gitmeyesin diye uyanmıyorum

denizlerde kaybolan nehirler gibi

desem ki Süveyda aşkı anlatma bana
konuşma öyle uzaktan uzaktan
hadi gel, dur öylece yanımda

desem ki Süveyda güneşi anlatma bana
çoktan söndü ruhumun feneri

suskun adamlar şehri burası
kilit vurulmuş caddelerine
çıkmaz, yazıyor yol tabelalarına
içten içe yaşanıyor burada hayatlar
maskelerin ardında saklanıyor ruhlar
korku filmleri oynuyor karanlık sinamalarda

yağmurdan sonra
nasıl bomboş kalırsa gökyüzü

içimde bir boşluk
ardın sıra büyür de büyür

seslensem duyar mısın, dedi adam
sen yeter ki konuş, dedi kadın

derin bir sessizliğe gömüldü adam
içinden çıkılmaz bir hal aldı zaman
bir korkudan kaçarcasına

her şeyi ben uydurdum
buketteki çiçekler hiç açmadı
seni beklerken soldurmadım onları
hayaldi yağmurlar
hiç ıslanmadı kaldırımlar
gözlerin hiç ağlamadılar

dün gece ağladım
ne yalnızlık
ne acı
ne gözyaşı
ne karanlık
ne ayrılık