Inson-ozbekce Şiiri - Zeki Dengiz

Sen bu yuragimni, toshmi o‘ylading.
Menda ham kop singan, tuyg‘ularim bor.
Bo‘lganlarni xayol yo tushmi o‘ylading?
Axirda buzilgan, bog‘-bo‘stonim bor.

Bo‘lganlarni xayol bir tushmi o‘ylading?
Axirda buzilgan bog‘-bo‘stonim bor.

Tabassum bor edi, umidga tolgan,
Boranlar yashagan, gulistonim bor.
Yig‘lashga hech kuchim, qolmadi endi,
Hazanga uchragan, bog‘-bo‘stonim bor.
Hazanga uchragan, bog‘-bo‘stonim bor.

Yolg‘izlik nimaga, hap menga qadar?
Harom qilish yillarni, kim uchun, yetar?
Kulganimda ham yurak, sezmakta armon,
Ko‘nglimda vafasizga toldi bu osmon.
Ko‘nglimdaa vafasizga toldi bu zamon.

Sevganing ko‘zida, doim ko‘z yoshi,
Nimaga sevilgan, doim vafosiz?
Berganmikan hech, gul Majnuniga?
Sevganmi adashgan, yo sevilganmi yuraksiz...
Yo sevilgan mi yuraksiz...

Inson bor, o‘lasan bir salomiga,
Inson bor, o‘ldirar bersa salom,
Inson bor, salomga yuklar yurak,
Inson bor, yurakka yuktur salomi.
Yurakka yuktur salomi..