Ayrılık Şiiri - Zeki Dengiz

AYRILIK

Ayrılık, bu kadar mı erken?

Soldu mu güllerin daha goncayken?
Rüzgâr senden kokmuyor son bir haftadır.
Bu kadar tez mi unuttun ben uzaktayken?
Kalbimde bir boşluk, ruhum yastadır.

Bu kadar kolay söylenir, “Ben yokum artık”?
Hayal paramparça, kalbimde kırık.
Ve bütün vaatleri yere atıp,
Bu kadar kolay mı söylenir, “Ben yokum artık”?

Hani aşkın büyüktü, her şeyden ağır?
Hani gözlerin kör idi, kulağın sağır?
Hani bendim yedi renk, bendim gökyüzün?
Hani bendim güneşin, hayatın tuzu?

Zaman derman değil artık hiç derde.
Söyleyin, aşk nerede, sevgisi nerede?
Feleğin çemberi dönmez yeniden.
Kalbinde sandığım, ben çoktan yerde.

Bugün veda edişinin beşinci günü.
Kalan günlerimi sayarım bir bir.
“Bekle” bile demedin, hatırla dünü.
Kırdın dallarımı aniden bir bir.

Senden istedim mi bir çöp dünyalık?
Hiç kırdım mı seni, olsa da anlık?
Yitirdim mi aşkımı hiç senden yana?
Aşkından başkası lazım dedim mi bana?

Oysa ben,
Benden vazgeçmiştim hep senin için.
Neleri vermedim bir bakışına?
Aşkımla dopdolu sandım yüreğini.
Nasıl da aldandın el sorusuna.

Söyle, ne kaldı bana gitmekten başka?
Kalbimde sevgini taşırım bir ömür.
Tatlı hatıraları bırakıp sana,
Söyle, ölmekten başka ne kaldı bana?

Oysa kalacaktım buralarda hep sana yakın.
Bir yolunu buldum, sır olsun lakin.
Bin umutla uğurlayıp bütün dostları,
Kalacaktım burada bir sana yakın.

Ama üzülme, sevgili.
Yine de hiç sitem edemem sana.
Az umut, mutluluk vermedin bana.
Sonunda bir kurşun atsan da cana,
Mutluluk dilerim yine de sana.

Benden sana zaman, ne kadar istersen.
Yıllar sonra da olsa, bir gün gelirsen,
“Onu sevmişim ben gerçekten,” dersen,
Ne olur dön bana, ne zaman istersen.

Yeter ki sen çağır, ben geleceğim.
Esirsin kalbimin en derininde.
“Olmaz, ben yokum artık,” desen de,
Bir gün başka eli tutup sevsen de,
Seninle öleceğim, sen geç gelsen de.