İnsanı Tanımak Şiiri - Özcan İşler 2

Karanlık bir gölge sızar usulca aramıza,
Durmaksızın fısıldar o kadim, zehirli yalanı.
İster kimse merhem sürmesin yaramıza,
Gizlesin nefreti, içimizde baki kalanı.

Onun en büyük korkusu bilinmek değildir asla,
Adının hecelenmesi ürkütmez o gölgesini.
Beslenir ayrılıkla, şüpheyle, ihtirasla,
Duymak istemez vicdanın o ince, yumuşak sesini.

Korkar ki bir gün döner bakarız yüz yüze,
Korkar ki yıkılır gözlerdeki o kör duvar.
Bizdeki İNSANI rehber edip tutarsak özümüze,
Yıkılır kurduğu taht, yıkılır karanlık hükümdar.

Birbirimizin gözünde kendimizi gördüğümüz an,
Fark edince kalbimizin aynı ritimle attığını,
Dağılır sis, biter o hiç dinmeyen zan,
Anlarız sevginin kutsal bir kale olduğunu.

Henüz vakit var, hâlâ çok geç değil inan,
Uzat elini nefretin ördüğü surlar ötesine.
Şeytanı yenecek olan ne öfke ne zaman,
İnsanın insanı tanıyan o eşsiz mucizesine!

Özcan İşler