Ben kendimi anlatırken, bir düşüncenin gölgesine sığınmam. Yüreğimde Mustafa Kemal’in ışığı, aklımda özgürlüğün sesi, vicdanımda adaletin ağır yükü vardır. Ben Atatürkçüyüm, öyle yalnızca sözde, yalnızca dilde değil; haksızlığın karşısında dimdik duruşumda, ezilenin elinden tutuşumda, insana insan olduğu için verdiğim değerde… Çünkü bilirim, insanın büyüklüğü makamıyla ölçülmez, cebinde taşıdığı parayla, ardında yürüyen kalabalıklarla hiç ölçülmez. İnsan dediğin, en çok da kimsenin görmediği yerde ne kadar insan kalabildiğiyle ölçülür. Benim yolum aklın yoludur, karanlığa karşı yakılmış bir meşaledir. Sorgulamaktır, düşünmektir, eğilmeden, bükülmeden doğruyu söylemektir. Bir haksızlık varsa orada, susmak değil, karşısında durmaktır. Benim için insan, dilinden, dininden, renginden ibaret değildir. Aynı gökyüzünün altında yaşayan, aynı toprağa basan, aynı acıyla gözleri dolan insandır. Kimsenin kimliğinden dolayı ezilmediği, kimsenin düşüncesinden dolayı susturulmadığı bir dünya düşlerim. Çünkü adalet dediğin, yalnız güçlülerin kapısını çalan bir misafir değildir. Yoksulun sofrasına da oturmalı, garibin kapısını da çalmalı, hakkı yenmiş bir insanın gözyaşında kendi vicdanını bulmalıdır. Adalet yoksa, ne saray huzur verir insana ne de zenginlik örter yürekteki yarayı. Bir memlekette hak susmuşsa, orada umut da boynunu büker. Sevgi derim, ama karşılıksız bırakılmış bir ömür gibi tek başına yaşanmasını istemem. Saygı derim, ama insanın onurunu çiğneyerek kimsenin saygı beklemeye hakkı yoktur. Sevgi karşılıklıysa büyür, saygı karşılıklıysa kök salar. Bir gönül hep verip de hiç bulamıyorsa orada zamanla çiçekler de solar. Ben ne eksik isterim insandan ne de fazlasını… Biraz samimiyet, biraz vicdan, biraz da insan olmanın hakkını. Bugün dünya büyüyor derler, şehirler yükseliyor, makineler çoğalıyor, insanlık teknolojiyle övünüyor. Ama sorarım kendime: Bu kadar ilerleyen dünyada neden hâlâ bir çocuğun gözünde açlık, bir annenin yüreğinde korku, bir emekçinin avucunda yoksulluk var? Neden bu kadar güçlüyken insanlık, birbirinin acısına bu kadar uzak? Oysa bize gereken daha yüksek duvarlar değil, daha geniş yüreklerdir. Daha büyük servetler değil, daha adil bir düzendir. Daha çok hükmeden değil, daha çok anlayan insanlardır. Benim davam budur, ne bir koltuk ne bir çıkar, ne de alkışlayan kalabalıklar… Ben, insanın insanca yaşamasından yanayım. Bir lokmanın bölüşülmesinden, bir hakkın teslim edilmesinden, bir mazlumun başını dik tutabilmesinden yanayım. Ve bilinmesini isterim: Ben tarafımı çoktan seçtim. Haksızlığın karşısında mazlumdan, karanlığın karşısında aydınlıktan, cehaletin karşısında akıldan, zulmün karşısında adaletten yanayım. Çünkü insan olmak, öyle doğmakla bitmiyor. İnsan olmak bir duruştur, bir vicdan meselesidir, her gün yeniden verilen bir karardır. Ben o kararı çoktan verdim. Yüreğimde Atatürk'ün aydınlığı, dilimde hakikatin sözü, vicdanımda insanlığın sızısı… Yolum uzun olsa da, önüme dağlar konsa da dönmeye niyetim yok. Ben Muhsin Yener'im; insan kalmanın tarafındayım. Ve ömrüm yettiğince bu tarafta duracağım. Muhsin yener
Muhsin Yener 2Kayıt Tarihi : 16.11.2026 16:16:00
Şiiri Değerlendir
yok




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!