İnsan Eksilir Şiiri - Aykut Kınay

Uçmağa yakın durur zaman.
Bir yaprak döner,
bir ömür sessizce yer değiştirir.

Çocukluk,
avuçta unutulmuş bir gökyüzüdür;
her yıldız
yarına yazılmış bir inanç.

Sonra
takvimler çoğalır,
eller nasır tutar,
aynalar susar.

Masumiyet,
en önce gözlerden çekilir.
Kalabalıklar büyür,
insan eksilir.

Emek,
adını çoğu zaman söylemez.
Sessiz fedakârlıklar
kimsenin görmediği yerlerde çiçek açar.

Bir ömür,
başarıyla değil,
vazgeçebildikleriyle ölçülür.

Ve geriye
rüzgârın bile taşıyamadığı
derin bir sevgi kalır.