İnsan dedikleri Şiiri - Mahmut Kasapoğlu

Âdem'in çamuru yoğruldu nurla,
Sırrı unutulur kimi insanın.
Şeytanın sözüne uyar gururla,
Aklı da kör olur kimi insanın.

Yusuf'u bilmeyen kuyuya güler,
Kârı ihanettir kimi insanın.
Yakup gibi yanar, bir ömür bekler,
Hasedi kudurur kimi insanın.

İbrahim misâli ateşe girer,
Tevekkül yoldaşı kimi insanın.
Nemrut gibi tahtta keyfini sürer,
Külü de savrulur kimi insanın.

Davut'un sesinden dağlar iniler,
Gönlü taş kesilir kimi insanın.
Bir yetim görünce gözler nem eyler,
Merhameti kurur kimi insanın.

Lokman'ın öğüdü kelâmı tartar,
Dili dizginlidir kimi insanın.
Bir çift laf uğruna dostunu satar,
Sevgisi tez soğur kimi insanın.

Karınca yük çeker yaz sıcağında,
Rızkı bereketli kimi insanın.
Altından sarayın tam kucağında
Ruhu da boğulur kimi insanın.

Dünya bir handır ki yolcu konaklar,
Ömrü gaflettedir kimi insanın.
Kefenin cebi yok, yine de saklar,
Malı yerde durur kimi insanın.

Kur'an okunurken gönlü ürperir,
Alnı secdededir kimi insanın.
Hak sözü duyunca kalbi kararır,
Nefsi tahta konur kimi insanın.

İyilik ekenler rahmet devşirir,
Bahtı gül açmıştır kimi insanın.
Kötülük ekenler zehir pişirir,
Kendi zehri vurur kimi insanın.

Mizan kurulur da hesap görülür,
Perdesi yırtılır kimi insanın.
Ameli konuşur, dili tutulur,
Yüzü ak bulunur kimi insanın.