Insan Avara Şiiri - Seyfi Karaca

Tutunacak bir ip ucu ararken
Bir yol belki
Belki bir ılık rüzgar, sakince ve huzurlu
Belki hiç bilinmeyen ve bulunamayan dış dünyadan daha saklı bir yer
Bir iç sesi
Bir tılsımlı tını
Akıntısı dinmeyen ırmaklar misali hasretini kanatlanmış yollardan dağlardan ve akıp giden zamanla
insana ulaşmamış göçebe bir haber
Avara bir çığlık
Bir elvedası yarı yoldan dönen hoş geliş buluşması, sarı yaprağın düştüğü yerdeki ıssız bir durak
Bir çizgiden çıkış
Bir hayata dönüş pusulası
Kağıdın üstünde mürekkebi kurumuş kalem
Bir okul paydosu şarkısı, sahil kıyısındaki dalgaların kucaklaştığı dalgın bakışların oturduğu sessizlik
Yaz günü
Onu da deneyip
Bunu da sarmalayıp olmadı bir başkasına ilgi alaka merak saldıktan sonra
Öyle yaz bozlara söküp takılacak gibisinden değil, taaa en baştan doğar doğmaz hakkın hukukuyla
Eğilip bükülmeden cesurca….
Aşka
Vicdanen duyulan görülen sevginin doğurup büyüttüğü hasretle
Her daim insan olmak
insanın tarafında kalmak
Ve insanın kendisi olarak yaşamak
Gereği düşünüldülerden çok daha anlamlı adil özgür kararlılığıyla evrakı mirasa
Lisanı lehçelerden
Hasbihalin sevgili tutanağıdır

Ağustos/26