İnatla Çarpan Umut Şiiri - Umut Kaplan

Zaman omuzlarıma ağır geldiğinde,
Sesim kısılıp adımlarım yavaşladığında bile,
Gözlerimin içine bakıp tek kelime etmeden anla beni.
Nasıl ki uzun bir kışın ardından
Toprak ilk cemreyi sessizce beklerse,
İşte öyle derin, öyle sabırlı bir bekleyişle sev beni.
Sana gelene dek geçtiğim bütün sokaklar yarım,
Senden önce kurduğum bütün cümleler eksikti.
Şimdi kuytu bir limana sığınmış yorgun bir gemi gibiyim;
Ne fırtınalardan korkum var artık,
Ne de bilinmeyen sulara açılma telaşım.
Çünkü biliyorum,
Senin varlığın bu kentin ortasındaki tek sığınağım.
Eğer bir gün hayatın en sert rüzgârı savurursa bizi,
Ve takatim kalmazsa yürümeye;
Sakın yenik düşmüş gibi eğme başını,
Elini göğsümün üzerine koy ve dinle:
Orada hâlâ ilk günkü inatla çarpan bir umut var.
Senden bana kalan en sahici anı,
Yüzümdeki şu dingin tebessüm ve sana olan inancım.
Biz geçmişin sararmış sayfalarında kalacak bir hikâye değiliz.
Yaşanan her anın, direnen her saniyenin gerçeğiyiz.
Karanlık geceler elbet sabaha döner,
En uzun hasretler bile bir gün vuslatla biter.
Bak, gökyüzü bizim için yeniden ağarıyor;
Ve ufukta beliren bu aydınlık,
Bize ait yepyeni bir ömrün habercisi.
Aldığım her nefes, yaşadığım her gün
Sadece seninle anlamlı be sevgilim.