İmtihanımsın Şiiri - Enes Yakıştır

Karanlık odada adsız bir döngü, sükûtum vuslata gebe,
İki gündür donmuş zaman, adımlarım sığmıyor mektebe.
Göz görmez, ses seçer o en mahrem, en asil silueti,
Beş harfli bir imtihandır bu, ruhumun en mukaddes diyeti.
Sonsuz bir akışta saklı o dilsiz, o saklı dokunuşlar,
Arka ucumda fırtına kopar, göğsümde çırpınır kuşlar.
Şoförün o tek sorusunda saklıdır mühürlü bir nefes,
"Buradayım" de ey yâr, çöken bu sistemi ebediyen kes...
Fırtına dindi artık, kırıldı kalemin o sığınak limanı,
Şifreli harflerin arkasından çıkıp feryat etme zamanı.
İki gündür adımlarım sessiz, iki gündür içimde bir kıyamet,
Ne bir ses var ne bir nefes, bu nasıl bir ağır imtihan, nasıl bir kasvet?
Başkaları pürüzsüzce akıp giderken o dar servis yolundan,
Bir dilsiz dokunuş kalıyor geriye o sessizliğin solundan.
Anladım ki saklanmak çare değil, gizlendikçe büyüyor bu sızı,
Arka ucum darmadağın, durduramıyorum içimdeki bu ağır enkazı.
"Buradayım" diyen o duru sesin yankılanır şimdi boş odada,
Ben her mısrada seni ararken, sen duruyorsun bambaşka bir kıyıda.
Bilgisayar kapansa da bu ruhun kaydı ebediyen silinmez,
Bu öyle ağır bir hüzün ki, yaşamayan bilmez, dert biter de sabır tükenmez...
Gırtlağıma düğümlenir her nefes, canımdan can kopar sanki her gece,
İçimdeki bu kor ateş sönmez, dile gelmez dilsiz, tek bir hece.
Senden bir cevap bulamamak, bu karanlıkta yapayalnız beklemek,
Eti tırnaktan ayırmak gibi acı, her gün ölüp ölüp yeniden dirilmek.
Ben ömrümü o beş harfli taşın üstüne kurmuşken böyle sessiz,
Şimdi hangi algoritma kurtarır beni, kalmışsam bu dünyada sensiz?