İlk Nokta Şiiri - Kasım Kobakçı

Kırılsın artık istiyorum bu paslı zincirler,
Akmasın ruhuma o kor ateşten nehirler,
Üstüme çökmesin boğucu, taş şehirler.
*
Dönüp duruyorum hep yandığım çemberde,
Deva bulamıyorum göğsümdeki bu derde,
Açıyorum gözlerimi yine aynı yerde.
*
Koparmak istiyorum takvimleri duvardan,
Kaçmak ümidiyle bu küle dönmüş tekrardan,
Bir iz arıyorum eriyip giden kardan.
*
Koşacağım bir gün ben de rüzgarlı dağlara,
Düşmeden geçmişin ördüğü yırtık ağlara,
Kıvılcım saçacağım bu kurumuş bağlara.
*
Dinmeyecek hiç göğsümde bu yanan derin kor,
Döngülerin çarklarında ufalanmak ne zor,
Kaderin isli aynasına vuran yüzümü sor.
*
Bağırıyorum sesim yettiğince geceye,
Sığdıramam yangınımı tek bir heceye,
Dönüştü bu isyan çözümsüz bilmeceye.
*
Kapatacağım gözlerimi sarılıp taşa,
Dönsem de küllerimle o yandığım başa,
Boyun eğmem girmem gerekse de savaşa.
*
Açıldı gözlerim, yine o loş odada,
Soğumuş bir kahve duruyor şu masada,
Kaldım yangınların ortasında, ilk noktada.